Generale repetitie
474
post-template-default,single,single-post,postid-474,single-format-gallery,bridge-core-1.0.5,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,qode_grid_1300,qode-content-sidebar-responsive,qode-theme-ver-18.1,qode-theme-atlanticmiles,disabled_footer_top,qode_header_in_grid,wpb-js-composer js-comp-ver-6.0.2,vc_responsive

Generale repetitie

Langzaam wordt het smalle, zo geliefde kontje van Synergie omhoog gedrukt. De golven persen zich onder de boot door. De deining kalmeert ons en met de schemering in aantocht moeten we ons best doen om wakker te blijven. Met 800NM voor de boeg zijn we op 16 november rond 17u vertrokken uit de haven van Tenerife in de richting van Mindelo, Kaapverdische eilanden.

Nadat enkele dagen eerder de ouders van Guus van boord zijn gegaan stond alles in het teken van de voorbereidingen voor ‘de grote oversteek’ (van Kaapverdië naar Suriname) en onze tijd in de Caribbean. We hebben gehamsterd alsof ons leven ervan af hangt. 400 blikjes bier, 20 kilo pasta, rijst, linzen en wat aardappels, broodsmeersels die oneindig houdbaar zijn en blikgroenten, heel veel blikgroenten, wijn en nog veel meer. De inwoners aan ‘de overkant’ zullen vast ook eten, maar het voelt fijn om niet afhankelijk te zijn van hetgeen daar wordt aangeboden en we vrij kunnen rondzeilen. In de haven lijkt iedereen bezig met dergelijke voorbereidingen. Er wordt geklust, karren vol boodschappen worden afgeleverd en gesprekken gevoerd over goede ‘weather windows’ waarin kan worden overgestoken. Inmiddels heeft alles een plekje in de boot gekregen en lijken we klaar voor vertrek. Maar dan zien we wat onze Duitse vrienden van de Companion aanslepen en word ik enigszins onzeker… hebben we echt genoeg ingeslagen?
Uiteindelijk vertrekken we één dag later dan ‘gepland’ omdat de voorspellingen aangeven dat de golfhoogte dan verder is afgenomen, maar er voldoende wind is om te zeilen. Dat gaf mij nog even de gelegenheid liftend naar de supermarkt te gaan en toch nog wat ‘onmisbare’ producten aan te schaffen.

Ik ga mijn tweede nachtshift in. Tijdens lange overtochten delen we de dag op in blokken van 3uur waarin we de wacht houden. We slapen om-en-om tussen 20u ’s avonds en 11u ’s morgens. Ik ben net begonnen aan mijn tweede nachtshift en zoom uit op de plotter, de ‘computer’ waarop we de zeekaart beschikbaar hebben. Dat we nu ter hoogte van de Westelijke Sahara varen blijft een onwerkelijk gevoel. Veel tijd om hierover weg te dromen krijg ik niet want we worden opgeroepen door de Kaphi. Het Franse accent verraadt hun komaf. Met behulp van de AIS kunnen we zien dat we elkaar redelijk snel naderen en via de marifoon bespreken we op welke manier we zullen kruisen. Of we ook naar Mindelo gaan is de vraag. Als ik bevestigend antwoord worden we uitgenodigd voor een glas Franse wijn bij aankomst. Die staat!

Het blijft fascinerend om te zien hoe groot de oceaan is, maar je boten toch op slechts enkele honderden meters kunt passeren. Vrijwel iedereen vaart dezelfde koers. Zo’n 24uur lang varen we gelijk op met een andere – wederom Franse – zeilboot, maar na zijn nachtshift maakt Guus mij wakker met de mededeling: “Schat, ik heb die Franse baguettes op 8 mijl gevaren, houdt dat zo”! The battle is on!

We hebben de gehele tocht gemiddeld rond de 20kts ruime wind en nadat we de zeilen hebben getrimd, we varen melkmeisje met de fok uitgeboomd over bakboord, hebben we niet één keer hoeven gijpen. Regelmatig worden we vergezeld door grote groepen dolfijnen of landt er een vliegvis aan boord. Zodra we deze opmerken is de kans op terugkeer als vliegvis 50% de overige 50% gaat terug als visvoer

Precies 5 etmalen na vertrek laten we ons anker vallen op de bodem in de baai bij Mindelo. We zijn gearriveerd in een Nederlandse enclave en worden direct uitgenodigd om de aankomst te vieren in de Floating Bar (dé bar in de baai waar zeilers zich dagelijks tegoed doen aan een drankje). Daar hebben we nog wel energie voor. Pas de volgende dag gaan we echt aan land om in te klaren (de douane laten weten dat je in het land bent) en Mindelo te verkennen. Als we aan het einde van de middag onze dinghy losmaken bij de steiger van de Floating Bar herken ik het Frans-Engels accent. “Ah, you must be Oliver from Kaphi right?” “Ah oui!” “You offered us a glass of wine at arrival right?” “Ah oui, Synergie! Tomorrow 4pm” Geregeld!

5 Reactie's
  • Marianne Spruit
    Geplaatst op 10:42h, 01 december Beantwoorden

    Wat héérlijk om te lezen!
    Óp naar de volgende overtocht!
    Liefs Pap en Mam

  • Mia van Jaarsveld
    Geplaatst op 12:18h, 09 december Beantwoorden

    Hallo Karin en Guus
    Wat een prachtig mooi verhaal. Complimenten zoals je schrijft. Ik had eerder al op jullie site gekeken, maar zag geen vervolgverhalen. Van Annie kreeg ik het adres met generale-repetitie erachter (had ze van Bianca gekregen) en hoera….daar stond het. Wát een ervaring, indrukken, contacten enz. enz. doen jullie op. Trouwens…. Smaakte de Franse wijn goed???!!!! Dat zal vast wel.
    Lekker blijven genieten lieve schatten en ik blijf jullie volgen.
    Dikke knuffels en liefs van Mia

  • Ans Mink
    Geplaatst op 13:23h, 06 januari Beantwoorden

    Hoi Karin en ook Guus natuurlijk van HARTE!!GEFELICITEERD. 😘😘😘.
    Nog een leuke dag verder ,met je zus en zwager een extra feestelijk gevoel verwacht ik.
    Fijn dat jullie reis zo fijn gaat en heerlijk om jullie avontuur een beetje mee te beleven via jouw berichten .en zeemans woorden,natuurlijk horen we ook het een en ander van je pa en ma.Nog heel veel mooie avonturen en goede reis.tot lees.groetjes aan allemaal.
    Liefs o.Kees en t.Ans

  • SEO Reseller
    Geplaatst op 16:26h, 21 januari Beantwoorden

    Awesome post! Keep up the great work! 🙂

  • AffiliateLabz
    Geplaatst op 00:34h, 16 februari Beantwoorden

    Great content! Super high-quality! Keep it up! 🙂

Geef een reactie