Onstuimige nacht
438
post-template-default,single,single-post,postid-438,single-format-gallery,bridge-core-1.0.5,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,qode_grid_1300,qode-content-sidebar-responsive,qode-theme-ver-18.1,qode-theme-atlanticmiles,disabled_footer_top,qode_header_in_grid,wpb-js-composer js-comp-ver-6.0.2,vc_responsive

Onstuimige nacht

Beweegt de steiger nu zo? Zijn dit zeebenen? Of is het pure vermoeidheid? We zijn dolblij als we na een onstuimige nacht voet aan de grond zetten in Chebourg (FR). We verwachtten met 25 knopen ruime wind een rustige overtocht te maken, maar niets bleek minder waar. Met een steady 35 tot 40 knopen wind en golven van gemiddeld 6-7m hebben we 150 mijl geprobeerd het roer recht te houden. Halverwege onze tocht komt de Franse kustwacht even polshoogte nemen, maar wanneer ze vanuit hun helikopter zien dat wij er ontspannen bijzitten maken ze rechtsomkeert. Die relaxte uitstraling weerspiegelt niet helemaal ons ware gevoel. Een gezonde dosis adrenaline en spanning houden ons scherp. Hoewel we met de trim  geen enkel risico nemen, we varen alleen op de kotterfok, brengen hoge golven en veel wind behoorlijke krachten met zich mee. Even bekruipt ons het gevoel dat er onverwacht toch iets kan breken en dat ons avontuur vroegtijdig zou kunnen eindigen. Na 24 uur tintelen onze gezouten handen na een krachtige high five, we zijn in de haven!
In Chebourg zijn passanten welkom, maar word je wel geacht plaats te nemen op de achterste rij. Dat betekent ver lopen naar faciliteiten zoals douches. Er is dan ook een ‘rock-paper-scissor’ sessie nodig om uit maken wie de vergeten handdoeken moet gaan halen. Ik trek aan het kortste eind.
Bij onze boot word ik benaderd door een jongen van een jaar of 25, keurig gekleed met een kleine rugtas. In mijn beste Frans verzoek ik hem zijn vraag in het Engels te herhalen. Hij haalt een handgeschreven briefje uit zijn zak en leest voor: “Sorry I don’t speak English. But are you going to England today or tomorrow and can I come with you?” Ik geef aan dat dit niet ons plan is, excuseer mij en loop terug naar de douche. Pas wanneer ik Guus vertel wat er zojuist gebeurde valt het kwartje. Mijn vermoeidheid lijkt spontaan verdwenen. De jongen is in geen velden of wegen meer te bekennen. Hoeveel onstuimige nachten zou hij al achter de rug hebben in zijn zoektocht naar een veilige haven?

Geen reactie's

Geef een reactie