Atlantic Miles and the ‘ESCAPE’ from Corona
484
post-template-default,single,single-post,postid-484,single-format-gallery,bridge-core-1.0.5,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,qode_grid_1300,qode-content-sidebar-responsive,qode-theme-ver-18.1,qode-theme-atlanticmiles,disabled_footer_top,qode_header_in_grid,wpb-js-composer js-comp-ver-6.0.2,vc_responsive

Atlantic Miles and the ‘ESCAPE’ from Corona

‘Nederlanders slaan massaal aan het hamsteren’
‘Nieuwe serie:  Koken uit blik’
‘Minister laat echtgenote zijn haar knippen’

Een greep uit de Nederlandse krantenkoppen die we de afgelopen tijd nauwgezet in de gaten houden. Het Nederlandse leven in coronatijden heeft behoorlijk wat overeenkomsten met ons bootleven, al vermoed ik dat onze vrijheidsperceptie mijlen ver uit elkaar ligt.

In- en uitklaren
Om een duidelijk beeld te schetsen van de manier waarop COVID-19 onze reis beïnvloedt, leg ik eerst kort uit hoe zeilers dealen met landsgrenzen. Voor elk (ei)land dat we aandoen geldt dat, zodra we het anker hebben laten vallen, wij ons moeten melden bij de Douane en Immigratie om in te klaren.  Bij de douane wordt het schip geregistreerd, de immigratiedienst voorziet ons van de benodigde stempels in het paspoort. Soms gaat dit snel en kosteloos, in andere landen kan het een dagtaak zijn en mag je een spaarvarken stuk slaan voor allerhande ‘fees’. Bij vertrek gaan we wederom langs de douane en immigratie om uit te klaren.  De uitklaarbrief die we daar krijgen gebruiken we om in/op het volgende (ei)land weer in te klaren. Zo ontstaat er een sluitend systeem waarmee de soevereiniteit van de landen wordt gegarandeerd.

Het spoor van gesloten eilanden
Eind februari begeven we ons naar de immigratiedienst in de cruiseship terminal van het eiland St. Kitts. Daar treffen we een ambtenaar met mondkapje en ontdekken we de eerste flesjes desinfectiegel. Nietsvermoedend vullen we St. Barthelémy in als volgende bestemming. De vrouw doet een stapje achteruit en kijkt ons aan alsof ons aura in de fik staat. ‘Of we dit wel zeker weten, want op St. Barth is één Corona besmetting geconstateerd’ . We antwoordden bevestigend en lopen verbaasd naar buiten. Wat een paniek…

Op St. Barth kunnen we nog vrijuit flaneren, dat doen we dan ook. De mensen die we daar ontmoeten kijken met enige scepsis naar de situatie in Europa. Het is ook bijna onmogelijk om je in te beelden wat er gaande is in de wereld als je voor anker ligt in een azuurblauwe baai. Pas als we een week later inklaren op St. Maarten, merken we dat het ‘menens’ wordt. Ik zie een brief van de minister liggen, waarop staat dat niemand meer het land in mag behalve Nederlanders en inwoners van Saba, St. Eustatius, Bonaire en Curaçao. Wij, en ook de vader en broer van Guus die enkele dagen later arriveren, hebben dus geluk.
Over geluk gesproken; de eigenaar van Synergie, vader René, met zijn twee zoons aan boord in de Cariben. Het schip vol zeilplezier vertrekt, na een korte tussenstop op St. Barth, richting de daadwerkelijke bestemming: De Britse Maagdeneilanden. Weinig lijkt de pret te kunnen drukken, maar via het thuisfront wordt duidelijk dat de situatie rondom Corona snel verandert. Headlines en persconferenties volgen elkaar in rap tempo op en de onzekerheid groeit. Hoewel wíj ons nog vrij op- en rondom de eilanden mogen bewegen, krijgen we via andere zeilers te horen dat vrijwel alle eilanden die wij eerder bezochten in ‘lockdown’ zijn of op korte termijn zullen gaan. Op veel plekken mag je niet meer binnenkomen, maar ook niet vertrekken. Na een aantal dagen wikken, wegen, heroverwegen en scenario’s schetsen besluiten vader en broer Kanters dat langer wachten met terugvliegen de onzekerheid om thuis te komen te groot maakt. Een kleine week eerder dan gepland vliegen zij vanaf Tortola, via Sint Maarten, terug naar Europa.

Wij blijven nog even rondvaren in ‘The BVI’s’. Wanneer we in een restaurant op eiland Jost van Dycke toasten op de veilige thuiskomst van de familie vang ik het woord ‘lockdown’ op. De serveerster bevestigt dat ook de Britse Maagdeneilanden binnen enkele dagen sluiten en dat het restaurant vanaf morgen dicht zal zijn. Geen betere reden om de volgende morgen voor zonsopkomst te vertrekken naar de Turks- en Caicos eilanden. Deze lijken vooralsnog open, maar niemand kan ons garanderen dat dit bij aankomst over twee dagen ook nog het geval is.

Just in time
Als braafste jongetjes van de klas staan we op maandagmorgen om 8uur voor het kantoor van de douane van Grand Turk. We worden niet binnengelaten. Door een minimale kieropening wordt ons medegedeeld dat we eerst een bezoek moeten brengen aan het ministerie van volksgezondheid voor een gezondheidsverklaring. Verwarring alom, want volgens de ambtenaar dáár hadden we op de boot moeten wachten op een dokter. Maar op zee hangen nu eenmaal geen briefjes, dus hoe konden we dit weten? We tonen ons zo bereidwillig mogelijk en krijgen uiteindelijk de verklaring mee. Nog voor de lunch hebben we permissie om hier, op een eilandengroep met vooralsnog geen Corona, in ieder geval 90 dagen te blijven. Nog geen 24uur later zijn alle restaurants en bars gesloten en zitten ook de Turks en Caicos eilanden op slot.

Wat is vrijheid?
New York binnen varen. Over de Hudson River. Langs Het Vrijheidsbeeld. Ver voordat ons zeilplan concreet werd droomden we hier al van. Een ambitieuze, maar niet onhaalbare doelstelling. We moesten veel mijlen maken en niet te lang op één plek blijven liggen. Zo gezegd, zo gedaan. Maar nu, opeens, blijken niet technische zaken, of het aantal mijlen het probleem, maar een virus. We hebben het niet meer in eigen hand.

Wat er nog op de planning stond?
Bahama’s: we mogen er doorheen varen maar niet aan land komen.
Miami: in lock-down
New York: in lock-down
Bermuda: in lock-down.

Eerlijk? Heel even baal ik, we leken zo ‘in control’, waar is onze vrijheid en flexibiliteit gebleven? Maar dan bereiken ons berichten van andere zeilers die al langer ‘vast’ zitten en het idee hebben dat hun reis over is, of overwegen om een jaar langer weg te blijven omdat ze nog veel meer willen zien. We lezen over ankerplekken die door de Maritieme Politie bewaakt worden zodat niemand er meer in- of uit kan, over mooringlijnen die worden doorgesneden om boten weg te krijgen en zelfs lokaal opgezette Facebook acties om boten ‘weg te jagen’.

Het water om ons heen is blauwer dan je je kunt voorstellen, de stranden witter dan RAL 9010 en omdat we één van de 7 overgebleven toeristen zijn, (her)kent de uiterst vriendelijke bevolking ons inmiddels. De duikcursus die we net voor de afkondiging van de lock-down hadden geboekt, gaat gewoon door.

Het zorgt er voor dat we gaan terugkijken op alle mooie belevenissen en ontmoetingen. Ontmoetingen met mensen die vanwege hun Paspoort niet eens naar het volgende eiland enkele mijlen verderop mochten reizen. Of met Adam, de jonge pompbediende die ik vroeg of hij wel eens in de VS was geweest. Met een pijnlijke grijns antwoordde hij: “Ik ben Jamaicaans, wat denk je zelf”. En natuurlijk de ontmoeting met de jonge uit Cherbourg www.atlanticmiles.nl/onstuimige-nacht.
‘Quarantaine in het paradijs op aarde is zo gek nog niet. We hamsteren nog wat extra blikken, openen ééns in de 6-weken ‘kapsalon Synergie’ en maken van ons dagelijks tripje naar de supermarkt gewoon een uitje!

Medio mei beginnen we aan de terug oversteek naar de Azoren. Waar vandaan? Dat is nog onbekend. Maar tot dan, wij zijn we veilig en voelen we ons vrij. Wij zijn allerminst ‘uitgereisd’.

4 Reactie's
  • Ans Bakker
    Geplaatst op 11:00h, 02 mei Beantwoorden

    Biizonder om te lezen Karin en Guus in deze bijzondere tijd!!
    Maar jullie genieten toch nog van de vrijheid.
    Mooi dat dat lukt en dat jullie niet ergens perse moeten blijven…..
    Nu bijna op de weg terug begrijp ik?
    Heel veel liefde en gezondheid voor jullie en
    Veel geluk, dikke knuffels van Jan en Ans.

  • Mia van Jaarsveld
    Geplaatst op 15:34h, 03 mei Beantwoorden

    Hee Karin en Guus
    Wát een verhaal enne….wat héérlijk geschreven. Het leest écht lekker.
    Wees maar blij dat jullie niet in lock-down zitten, want tjonge jonge…wat is dat raar. Anderhalve tot twee meter afstand houden en dus iemand een schouderklopje geven of knuffelen is er niet bij.
    Jullie zitten lekker op dat prachtige blauwe water en wat zien jullie er relaxt uit.
    Blijf genieten lieve schatten van jullie vrijheid, van de prachtige natuur en van elkaar.
    Goeie reis verder en ik blijf regelmatig kijken naar jullie atlanticmiles.com.
    Liefs en dikke knuffels van Mia

  • Mia van Jaarsveld
    Geplaatst op 15:48h, 03 mei Beantwoorden

    Ha lieve Karin en Guus
    Volgens mij ging mijn reactie niet helemaal goed, dus ik schrijf gewoon effe opnieuw.
    Wát een verhaal en héérlijk om te lezen. Het leest écht lekker weg.
    Wees maar blij dat jullie niet met Corona te maken hebben en probeer het ook te ontwijken, want het is héél raar. Anderhalf tot twee meter afstand houden van iedereen, dus een arm om iemand heen slaan of iemand een knuffel geven is er al weken niet meer bij.
    Wat dat betreft zitten jullie véél en véél beter. Wat een ervaring en wat zien jullie er goed uit. Lekker relaxt en dan die prachtige blauwe zee, de schitterende natuur én niet te vergeten de vrijheid.
    Blijf er van genieten lieve schatten en ik wens jullie nog veel plezier op jullie verdere reis.
    Liefs en knuffels van Mia

  • Dick Kool
    Geplaatst op 21:14h, 15 mei Beantwoorden

    Lieve Karin en Guus,
    Dank voor dit boeiende verslag. Inderdaad: je kunt plannen maken wat je wilt en wordt dan (bijna) volledig bepaald door een virus. Het is prachtig om te lezen hoe jullie daarmee omgaan: kan het niet linksom, dan maar rechtsom. Complimenten! Hopelijk kunnen jullie nog een aantal pareltjes die op je program staan aandoen, voordat de grote terugreis begint. In elk geval: geniet er van en goede vaart.
    Een hartelijke groet uit het zonnige Oudewater. Dick

Geef een reactie